اخبار و گزارش های تلویزیون بی بی سی فارسی را که می دیدم البته با اجازه آقای صفارهرندی ، نکته ای توجه ام را جلب کرد. خبر اعتراض تظاهر کنندگان در مقابل شبکه بی بی سی به دلیل عدم پخش برنامه جمع آوری کمک مالی و کمک های بشردوستانه نهادهای خیریه برای ارسال به نوار غزه توسط بی بی سی در بخش های مختلف خبری بی بی سی فارسی پخش شد. موضوع چندان عجیب نیست اما برای ما شاید کمی جالب و جذاب به نظر بیاید. فکر کنید مثلا عده ای تصمیم بگیرند در اعتراض به عملکرد صداو سیما در مورد اخبار یک طرفه و جهت دارش در مورد آقای خاتمی یا اصلاح طلبان در تظاهراتی مسالمت آمیز شرکت کنند. یا در اعتراض به سیاست های جنگ طلبانه احمدی نژاد در مقابل دفتر ریاست جمهوری تجمع کنند واقعا تصورش و گفتن اش هم کمی خطرناک به نظر می آید. تازه تظاهرکنندگان انگلیسی با پرتاب کفش به ساختمان بی بی سی - توجه کنید بی بی سی تلویزیون دولتی انگلیس است یعنی یک چیزی شبیه صداو سیمای خودمان- اوج اعتراض شان را هم نشان دادند. نمی دانم اگر کسانی تصمیم بگیرند در ایران به رفتار و گفتار یکی از ارگان ها و نهادهای دولتی و حاکمیتی اعتراض کنند و تظاهرات مسالمت آمیز داشته باشند چه برسرشان خواهد آمد.مگر ندیدیم بر سر زنان و مردان تجمع کننده برای دفاع از حقوق زنان چه آمد؟ بر سر دانشجویان اعتراض کننده به سیاست های رییس جمهور چه اوردند؟ با هرکس که سخنی یا اندیشه ای متفاوت با اندیشه و سخن رسمی و حاکم داشته باشد مگر ندیده ایم که چه می کنند؟ . با کارگران خواستار حل موضوعات صنفی و معیشتی شان هم که دیدیم چه برخوردی کردند. کارکنان شرکت واحد و زندانی کردن شان هنوز یادمان نرفته. با معلمان معترض چه کردند؟ و صدها نمونه دیگر. من شاید از سیاست های انگلیس در موضوعات مختلف خوش ام نیاید، شاید از دخالت های انگلیس در امور داخلی کشورها دلخوشی نداشته باشم اما نمی توانم منکر وجود آزادی هایی اینچنینی شوم. نمی توانم پنهان کنم که در حسرت آزادی بیان، حق اظهار نظر، حق برگزاری تجمع و اعتراض و بیان دغدغه ها می سوزم.آیا روزی می رسد که در مورد موضوعی با آرامش و در امنیت مطالبات و خواسته ها در قالب تجمع و تظاهرات آرام مطرح شود؟ و آنقدر عقل و درایت داشته باشند که نه تنها آسیبی به تجمع کنندگان و راه پیمایان نرسانند بلکه اخبار آن را نیز منعکس کنند؟ می شود روزی راهپیمایی و تظاهرات را دستگاه های رسمی و حکومتی برگزار نکنند؟ مردم و نهادهای مردمی واقعی برای بیان مطالبات واقعی دست به کار شوند؟ و کسی به آنان آسیبی نرساند؟ می شود آقای صفار و دوستان اش اجازه دهند مردم خود انتخاب کنند؟ می شود روزی برسد که هر روز از منابر و تریبون های رسمی به شعور مردم توهین نشود؟ می شود کسی اعتراض کند؟ برخلاف جریان رسمی و حاکمیت به بیان دغدغه ای بپردازد، تجمعی به پا شود و به بی دینی و مخالفت با خدا و پیغمبر و جاسوسی برای دشمن و همدستی با و هم صدایی با بیگانگان متهم نشود؟ می شود که صدا و سیمای جمهوری اسلامی اعتراضات و صداهایی متفاوت با صدای رسمی و حاکم را پخش کند ؟ می شود کسانی بفهمند که ممکن است سلیقه آدم ها متفاوت باشد؟ ممکن است دیدگاهی غیر از دیدگاه حاکمان هم وجود داشته باشد؟ به آن هم بها بدهند؟ حداقل اجازه دهند بیان شود؟ نمی دانم. فقط می دانم این روزها دیدن آنچه آرزویش را داریم یا می خواهیم داشته باشیم هم ممکن است خطرناک باشد