13 آبان امسال هم از راه رسيد. مثل همه 13 آبان هاي گذشته مصاحبه ها و پرسش و پاسخ ها و همايش هاي مختلف با موضوع 13 آبان هم مثل سال هاي پيش به راه است و البته مجموعه برنامه ها مشمول ضريب کاهنده يي نيز شده است.
باز هم 13 آبان رسيده و مثل اکثر 13آبان هايي که گذشت، موضوع اصلي تسخير لانه جاسوسي يا همان اشغال سفارت امريکا است.
13 آبان 58 را همه مي شناسند. اولين پاسخ به سوالي در مورد مناسبت 13 آبان همان موضوع مرتبط با سفارت امريکا است. 13 آبان همه را به ياد دانشجويان خط امام مي اندازد که سفارت امريکا را براي چند روزي تسخير يا اشغال کردند تا پيام ملت را به امريکا که نماد حمايت از ديکتاتوري و استبداد شاهانه شاه پهلوي مي دانستند، برسانند. 13 آبان را همه به اين مناسبت مي شناسند چون آن چند روز 444 روز به درازا کشيد و در طول آن 444 روز و بعد از آن در سالروز آن روز همه جناح ها و گروه ها و به ويژه تريبون هاي رسمي کشور به تاييد و تکريم و تاکيدش پرداختند و موضوع اقدام دانشجويان در 13 آبان 58 تا همين امروز تبديل شد به سياست رسمي جمهوري اسلامي در قبال امريکا.
13 آبان را همه به نام همان سالروز تسخير يا اشغال سفارت امريکا يا لانه جاسوسي مي شناسند، شايد چون پس از 13 آبان 58 و 444 روز بعد از آن و تا به امروز هر روز به نوعي با تبعات اقدام آن روز دست و پنجه نرم مي کنند.
اصلاً مي خواستم به مناسبت اصلي 13 آبان بپردازم؛ 13 آبان 57 را مي گويم که مظلوم و مهجور مانده، درست مثل آن 68 دانش آموزي که به رگبار ديکتاتوري و استبداد به خاک و خون کشيده شدند. دانش آموزاني که مظهر صداقت، صميميت و مظلوميت مردم بودند بر خاک افتادند تا انقلاب فراگير شود. انقلاب حالا به عده خاصي که خودشان را وقف آن کرده بودند، اختصاص نداشت. دانش آموزاني که در سالروز 13 آبان 43 همراه با دانشجويان در دانشگاه تهران خود را فدا کردند، نبودند تا چند ماه بعد در جشن پيروزي انقلاب اسلامي ايران شرکت کنند.
دانش آموزاني که آن روزها خودشان تصميم گرفته بودند به ميدان بيايند و آنچه مي گفتند و اعتراضي که مي کردند اعتقادشان بود و سرچشمه اش عمق وجودشان بود. آنچه را مي گفتند که باورشان بود و باور و گفتارشان يکي بود. کسي از آنان نپرسيد که در خانه تان چه خبر است، پدر و مادرتان نماز مي خوانند يا نه؟ کسي اول اصول و فروع دين نپرسيد تا بعد از تاييد دينداري شان به ميدان مبارزه با دژخيم بيايند.
کسي ايراد نگرفت که فلاني چون موهايش بلند است يا رنگ پيراهنش زيادي روشن است يا آستينش از حدود شرعي کوتاه تر نيايد. يا آنکه بچه ها را به خانه بفرستند تا لباسي مطابق شؤون و مورد پسند بزرگ ترها بپوشند و بازآيند تا در مقابل کشتار و سرکوب، مظلوميت و اعتراض شان را فرياد کنند.
اي کاش 13 آبان 57 از يادمان نرود، از يادمان نرود نوجوانان و جوانان آن روز خودشان را باور کرده بودند، خالصانه و صادقانه از جان خود گذشتند تا به آنچه به آن ايمان داشتند، برسند. به ظاهرشان هرچه بود کسي کاري نداشت، باطن و درون شان گوهري ناياب بود و نوجوانان امروز هم کم از همشاگردي هاي 30 سال پيش شان ندارند. فقط تفاوتش در اين است که امروز از نوجوانان امروز و فرداسازان اين کشور توقع ظاهري مطابق پسند خود دارند. ظاهر را چسبيده اند و درون را نمي بينند. درون همان است که همشاگردي هاي 30 سال پيش شان داشتند، کاري به ظاهرشان نداشته باشيد لطفاً.
Comments (1)
salam
khili khoshhalam mikonin age ye sari be beloge kochikam bezanin va nazareton ro begin
http://www.msoltanirad.blogfa.com/
Posted by maryam | January 25, 2009 2:13 PM
Posted on January 25, 2009 14:13