شهر تهران آسيب ديده از مشكلات فراواني است كه همه از ضعف برنامه‌ريزي ناشي مي‌شوند. براي حل آسيبها برپايه بررسي و مطالعه دقيق معضلات، ضمن نگاه كلان‌نگر به مشكلات تهران، پرداختن به نارسايي‌هاي منطقه‌اي نيز بايستي در دستور كار قرار گرفته و با اولويت بندي به حل گام به معضلات هريك از منطق 20گانه پرداخت.

معضلات اصلي منطقه

• سطح پايين درآمد ساكنين منطقه و فقدان امكان مشاركت در هزينه‌هاي عمراني
• فشردگي و فرسودگي بافت‌هاي مسكوني ، ناامني ناشي از دسترسي نامناسب جاده‌اي و آسيب‌پذيري شديد در مقابل زلزله
• كمبود شديد خدمات شهري، فضاي سبز و مراكز تفريحي
• فقدان مديريت اصولي ترافيك و دسترسي بسيار نامناسب در متنطقه‌اي مسكوني، پرتراكم و فرسوده
• آلودگي محيط، جاري بودن فاضلاب خانگي، آلودگي صوتي ناشي از وجود فرودگاه و آلودگي شديد هوا

راهبرد ها و راهكار ها

• تأمين مالي پروژه‌هاي بزرگ شهري از درآمد شهرداري مركز
• تجميع اراضي كوچك، نوسازي بافت‌هاي فرسوده و اصلاح معابر
• بهينه سازي خدمات، احداث پارك و فضاي سبز محله‌اي ، احداث مجتمع‌هاي فرهنگي، ورزشي
• اصلاح شبكه معابر، اصلاح هندسي خيابان‌ها و معابر و توسعه حمل و نقل عمومي
• ايجاد شبكه فاضلاب و برنامه‌ريزي صحيح در ارتباط با فرودگاه


ارزيابي مسائل و مشكلات
بررسي وضعيت منطقه ده نشان مي دهد كه كليه مشكلات و معضلات منطقه ناشي از فشردگي بافت مسكوني و تراكم شديد جمعيت است كه به دنبال خود مجموعه‌اي از مشكلات را به وجود آورده است و البته در اين ميان نبايد از سطح نازل درآمد ساكنان محله غفلت ورزيد كه سطح زندگي در اين منطقه را كاهش داده است.
لذا در تبيين اهداف كلان و چشم‌انداز توسعه منطقه بايد ارتقاء كيفيت سكونت از طريق نوسازي بافت‌هاي فرسوده، افزايش خدمات شهري و توسعه فضاهاي باز سبز و تنفس‌گاه‌ها را در دستور كار قرار داد و به منظور افزايش سطح درآمد و اشتغال ساكنان به تثبيت، تقويت و احياي مراكز اشتغال منطقه همت گماشت.